تهران - حیاتچه می جویید، عشق همین جاست .چه می جویید انسان اینجاست همه تاریخ اینجا حاضر است . بدر و حنین و عاشورا اینجاست و شاید آن یار، او هم اینجا باشد. ما وارث انبیاء هستیم و آیات الهی آفرینش انسان در وجود ماست که معنی می یابد. ما از مرگ نمی ترسیم که مرگ ما شهادت است و شهادت حیات عند الرب است . عقلهای مهجور و آیینه های قیراندود فطرت بشر غربی چگونه خواهند توانست که معنای حیات عند الرب را در یابند. حیات عند الرب نقطه پایانی معراج بشریت است که به آن جز با شهادت دست نمی توان یافت. ماییم که بار تاریخ را بر دوش گرفتیم تا جهان را به سرنوشت مختوم خویش برسانیم. خون سرخ ما فلقی است که پیش از طلوع خورشید عدالت بر آسمان تقدیر نشسته است. ما همه افق های معنوی انسانیت را در شهدا تجربه کردیم . ما ایثار را دیدیم که چگونه تمثل می یابد.عشق را هم، امید را هم ، ذوق را هم ، شجاعت را هم ، کرامت را هم ، عزت را هم... و همه آنچه را که دیگران جز در مقام لفظ نشنیدند، ما به چشم دیدیم. دیدیم که چگونه کرامات انسانی در عرصه مبارزه به فعلیت می رسند. ما معنی جهاد اصغر و اکبر را درک کردیم. آنچه را که عرفای دل سوخته حتی بر سر دار نیافتند، ما در شبهای عملیات آزمودیم. ما فرشتگان را دیدیم که چسان عروج و نزول دارند. ما عرش را دیدیم ما زمزمه جویبارهای بهشت را شنیدیم از مائده های بهشتی تناول کردیم و بر سر سفره حضرت ابراهیم نشستیم ما در رکاب امام حسین جنگیدیم ما بی وفایی کوفیان را جبران کردیم. تو را با خدا چه عهدی بود که از این کرامت برخوردار شدی و خاک زمین تو سجده گاه یاران خمینی شد و حال چه می کنی در فراغ پیشانی هایشان که سبب الارض و السماء بود و آن نجواهای عاشقانه..... می دانم که دلت می خواهد باز هم خود را به حبل دعای شهدا بیاویزی و با نمازشان تا عرش اعلاء بالا روی . اما از آن روز که انسان بر این خاک زیسته است آیا جز اصحاب عاشورایی سید الشهداء کسی را می شناسی که بهتر از شهدا ی ما خدا را عبادت کرده باشد. تو چه کردی که سزاوار اینهمه کرامات گشته ای، که سجده گاه یاران خمینی می باشی چه پیوندی بوده است میان تو و کربلا. کدام رسول بر خاک تو زیسته است؟ تو کهف اعتکاف کدام عارف بودی و اشک کدام عزادار حسین بر تو چکیده است تو چه کرده ای ؟ فرازی از دلنوشته های سید شهیدان اهل قلم